Column Carolijn: Gemengde gevoelens

‘Leuk, tot over een paar weken!’ klinkt het aan de andere kant van de lijn. Ik val stil. Ik heb zojuist een afspraak voor in juni gemaakt en tot mijn grote schrik besef ik nu dat dat niet zo heel ver weg meer is. De lange wintermaanden zijn achter de rug en vanaf nu gaan de dagen omvliegen. En hoezeer ik ook zin heb in zwoele zomeravonden, uitgebreide parksessies en een zongebruinde huid, ik heb er gemengde gevoelens over. Want met de donkere winter de rug, is voor mijn gevoel de eerste helft van 2016 alweer voorbij.

En dat beangstigt me. Want 2016 is een belangrijk jaar voor mij. Ik heb mezelf namelijk dit jaar gegeven om uit te zoeken wat ik wil met mijn leven. En nu 1/3e erop zit kan ik alleen nog maar zeggen dat ik geen idee heb. En dat is eng. En lastig. En dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik al vier keer de griep heb gehad dit jaar, ’s nachts niet meer slaap en nu met een enorme stijve nek achter mijn laptop zit te typen.

enfait

Ja, het is geweldig: je veilige baan opzeggen en je hart volgen. Maar de adrenalinestoot van De Grote Beslissing waar ik de afgelopen tijd op heb kunnen teren, begint te verdampen. De wittebroodsweken zitten erop. En dat betekent aan de slag. Maar ik heb geen idee waarmee. Één ding is zeker, en dat is dat ik geen spijt heb van mijn besluit mijn baan als advocaat op te zeggen. Geen haar op mijn hoofd dat terug de Zuidas op wil. Van alleen al de gedachte draait mijn maag om, dus dat gaan we niet doen. Tot zover het goede nieuws.

Want, wat nu? Ik begin onrustig te worden, voel me nutteloos en moe. En het leukste gezelschap, dat ben ik even niet voor vriendinnen en vriendlief. Vraag je belangstellend aan mij wat ik wil gaan doen, dan krijg je een felle sneer en het verzoek daar niet meer naar te vragen. Ik weet het gewoon even niet. Het is chaos in mijn hoofd. Ik zie de klok doortikken en de dagen verstrijken. En ik ben vooral heel bang dat ik over een half jaar nog in dezelfde situatie zit.

Dus ik kan nu niets anders doen dan proberen van dag tot dag leven, columns tikken en me even onder mijn veilige steen verschuilen. Dat is niet erg. Laat mij maar weer even de bodem raken, piekeren en huilen. Diepe dalen en hoge pieken, dat hoort bij mij. En in de verte zie ik, weliswaar in mist gehuld, het topje van de volgende piek opdoemen. Het is nu nog even wachten tot de boel opklaart.

amsterdam enfait

En ik moet toegeven: ondanks dat het nu even niet zo lekker gaat, ben ik nog nooit zo gelukkig geweest. Door mijn hart te volgen heb ik mezelf het grootste cadeau ooit gegeven. Ik kan mezelf weer recht in de ogen kijken en heb laten zien dat ik voor mezelf durf op te komen. Ik neem geen genoegen meer met minder, en dat is waarschijnlijk ook waarom de zoektocht nu zo lastig is.

Nog acht maanden. Nog een hele zomer vol inspiratie voor de boeg. Daarna een kleurrijke herfst, gevolgd door een knusse winter. Wie weet, misschien wordt dat boek, waarvan ik al tijden roep dat ik het wil schrijven, eindelijk werkelijkheid…

Lees hier alle columns van Carolijn.