Column Carolijn: Lekker ontspannen op vakantie

Vanuit mijn ooghoek zie ik een gedaante in de hoek van de kamer. Hij neemt een paar grote stappen en staat nu naast mijn kant van het bed. Mijn hartslag schiet omhoog. Ik schop de lakens van me af, maar het is te laat. Hij buigt zich over mij heen en fluistert mijn naam. Één, soms twee, keer per jaar heb ik deze nachtmerrie: een figuur hangt over me heen, starend, en ik ben verlamd. Doodeng, en deze keer is het echt. Ik droom niet. De man praat zacht, maar ik versta hem niet. Ik mompel wat. Hij antwoordt en deze keer hoor ik wat hij zegt: “Caro, waar is de muggenstift? Ik ben alweer gestoken.” Badend in het zweet klik ik het lampje op mijn nachtkastje aan. Vriendlief kijkt me met vermoeide ogen aan, ik bekijk het toegenomen aantal rode vlekjes op zijn arm.

We zijn op vakantie. Ergens in Italië, op een boerderijtje met niets dan natuur om ons heen. Een schuur met geiten en een paar koeien. Een zwembad en twee labradors voor puppy Frits om mee te spelen. Om 4 uur wordt de eerste fles wijn geopend, een paar uur later volgt een 7-gangen diner in het restaurant horend bij de boerderij. Er worden geen stadjes bezocht, geen culturele hoogstandjes, geen fotogenieke kerkjes. We hebben besloten deze twee weken niets anders te doen dan aan het zwembad te liggen, met de honden te wandelen en te ontspannen. Die eerste twee gaan best aardig, dat laatste verloopt nog een beetje stroef.

italie

Want vakantie houden, dat kan ik niet zo goed. Althans, de eerste paar dagen. Het begint met inpakstress, gepieker onderweg (zit de voordeur op slot? Heb ik mijn paspoort meegenomen?) en de te hoge verwachtingen bij aankomst. Niet ten opzichte van locatie, weer of gezelschap, maar van mijn eigen vermogen om te ontspannen. Want iedereen is altijd zo lekker relaxt op vakantie, en dat wil ik ook, het liefst meteen vanaf dag 1. Maar dat gebeurt niet. En dat frustreert. En daar krijg ik weer stress van.

Wat ook niet bijdraagt aan het ontspannen gevoel, is mijn hooggevoeligheid. Die speelt namelijk tijdens vakantie extra op. Nieuwe gezichten, geuren, stemmen en geluiden: de eerste paar nachten kan ik niet in slaap komen, de nachten erna ben ik onrustig. Ik heb nachtmerries en schrik van het minste geluid wakker. Alles moet verwerkt worden en dat kost veel energie.

frits

Gelukkig komt ergens ten einde van week 1 De Ommekeer. Ik accepteer dat ik nu eenmaal niet het type ben dat even ‘lekker kan ontspannen’ en genieten van het niets doen. Ik drink een extra glas Italiaanse huisgemaakte wijn, en ergens tussen de tweede en derde slok glijdt de stress van me af. En met het verdwijnen van de spanning, ontspannen ook mijn zintuigen zich. De positieve kant van mijn hoogsensitiviteit komt naar voren: ik kan een uur naar de zonsondergang staren en me intens gelukkig voelen. De geuren van het verse brood en de zelfgemaakte pesto komen mijn neus binnen. De zon brandt licht op mijn huid en ik voel de vitamine D aangemaakt worden. Ik hoor het kabbelende water, het lichte geblaf van een hond op de achtergrond en het getjilp van krekels. Tevreden constateer ik dat het me gelukt is, ik ben eindelijk ontspannen.

Bij thuiskomst ben ik helemaal opgeladen: uitgerust, een gebruinde huid en vol inspiratie voor mijn website, creatieve ideeën en het Jaar Project. Ik ben terug, en ik heb er zin in. Al kijk ik nu al weer uit naar de volgende vakantie. Maar dan print ik deze column uit, en plak hem op de spiegel. Om me tijdens die eerste paar dagen eraan te herinneren dat de ontspanning wel komt. Het heeft gewoon even tijd nodig. En een paar glazen wijn.

Lees ook deze column van Carolijn: Mijn ergste vijand.