Column Carolijn: Just do it!

“Oh, wat schrijf je dan? Boeken ofzo? Hahaha.” Ik ben op een feestje van de schoonfamilie en heb zojuist aan een verre achternicht van mijn vriend verteld over mijn huidige werk. “Ja, toevallig wel ja” zeg ik bits terug. De focus wordt weer gelegd op vriendlief, die al jaren een succesvol advocaat op de Zuidas is. Onze tafelgenoten hangen aan zijn lippen, ik voel me het vijfde wiel aan de wagen. Vroeger waren we het powerkoppel, nu zie ik dat iedereen zich stiekem afvraagt wat ik dan de hele dag aan het doen ben. Uit mijn tas pak ik mijn telefoon om bij te lezen over de laatste perikelen binnen de Kardashian familie, ik heb geen zin om deel te nemen aan dit gesprek.

Sinds ik een veelbelovende carrière in de advocatuur heb ingeruild voor een onbekende zoektocht in de creatieve wereld, is me pas echt duidelijk geworden hoe statusgericht mensen zijn. Zelden wordt er doorgevraagd als ik vertel dat ik mijn brood verdien met uiteenlopende creatieve projecten. Een jaar geleden was dat anders. Toen werd ik overladen met complimenten als ik vertelde dat ik bevoegd was om in toga in een rechtbank te staan. Dat begreep ik toen al niet helemaal. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk, opgelaten. Waarom mensen mij, zonder me te kennen, me vol ontzag benaderden als ik ze vertelde dat ik op de Zuidas werkte, snapte ik niet. Zeker als ik vervolgens met een van mijn beste vriendinnetjes sprak, die bij Jeugdzorg werkt en mij het ene na het andere afschuwelijke verhaal vertelde over wat ze die dag op de werkvloer had meegemaakt.

carolijn

Ik zou het vanzelfsprekender vinden als iedereen met zo veel bewondering over haar werk zou spreken. Als kinderen en jongeren in hun top drie van droombanen zouden hebben staan dat ze voor anderen willen zorgen, de wereld iets mooier proberen te maken. In plaats daarvan wordt het bestuur van een topbedrijf als hoogst haalbare beschouwd. Wat ik al helemaal niet begrijp, omdat ik van die categorie over het algemeen alleen maar uiterst gespannen mannen (en enkele vrouwen) ben tegengekomen die met al hun energie alle privé- en werkballen in de lucht proberen te houden, waarvan er vroeg of laat toch eentje heel hard op de grond klettert.

Nu heb ik het gevoel dat ik een paar treden op de sociale ladder gedaald ben. En eerlijk gezegd doet me dat niet zo heel veel. Als ik ’s nachts tot diep in de nacht bezig ben met een tekst, of de hele zondag in mijn kantoor moodboards zit te maken ben ik oprecht gelukkig. De Spice Girls galmen uit de speakers en ik barst van de energie. En ik merk dat hoe leuker ik het vind, hoe beter ik er in word. En hoe meer ik dat uitstraal, hoe vaker mensen naar mij toekomen dat ze ook het roer om willen gooien. Hun uitputtende corporate baan vaarwel willen zeggen en op een klein boerderijtje willen wonen om daar biologische bloemkool te gaan kweken. Als ik hen vraag waarom ze het niet zouden doen, is vaak de enige reden dat ze bang zijn dat hun omgeving het zal afkeuren. En daar word ik weer verdrietig van.

amsterdam

Want waarom zou je het niet doen? Uit eigen ervaring kan ik je zeggen dat je er een rijker mens van wordt. Ja, je raakt misschien een paar mensen kwijt die niet achter jouw keuze staan. Maar waarom zou je je moeten verantwoorden als je wilt gaan doen waar je echt gelukkig van wordt? Maak de wereld een stukje mooier door jezelf te zijn. Zeg die baan als corporate banker op en ga voor zwerfhonden in Roemenië zorgen. Maak je langgekoesterde droom waar en begin een B&B op Vlieland, of open een webshop voor die mooie schilderijen die je stiekem op je zolderkamertje maakt.

Tot slot, al heb ik sterk het vermoeden dat ze het over een heel ander onderwerp hebben, sluit ik af met de volgende wijze woorden van mijn Engelse vriendinnen die op dit moment in mijn werkkamer klinken: “Who cares what they say, because the rules are for breaking. Come on and do it.” En zo is het maar net.

Succes, enneh, laat je me even weten waar ik je zelf gehaakte poncho’s, organische olijfolie en handgemaakte tuinmeubelen kan kopen?

Alle foto’s zijn gemaakt door Carolijn zelf. Lees hier al haar columns! Het is de moeite waard.