Column Carolijn: Het leed dat mijn bedrijfsarts heet (het vervolg)

Carolijn is een allround creative uit Amsterdam. Na gewerkt te hebben als advocaat, besloot ze om haar dromen te volgen en de dingen te doen waar ze blij van wordt: schrijven, fotograferen en creëren. Voor Enfait schrijft ze over haar leven na de Zuidas, haar zoektocht in de freelance wereld en het dagelijkse leven in de hoofdstad. Vandaag blikt ze terug op de tweede fase tijdens de burnout. Een gesprek met een bedrijfsarts zou goed moeten doen, maar dat doet het dus alles behalve… ‘Het leed dat mijn bedrijfsarts heet’ is dan ook meer op zijn plek.

Ik draai me nog een keer om, maar tevergeefs. Het lukt niet meer om lekker te liggen. Ik sta op en kijk om me heen. Het uitzicht is adembenemend. Ons vakantiehuisje staat op een heuvel en vanaf het zwembad kijk ik uit op een enorme wijngaard. Het is muisstil, het enige wat ik hoor is het geklots van het water tegen de zwembadrand en het lichte getjilp van krekels. De zon warmt mijn huid op en een lichte wind zorgt voor een welkome verkoeling. Alle factoren zijn aanwezig om die broodnodige ontspanning in mijn lichaam te voelen, om eindelijk wat rust te ervaren. Toch gebeurt het tegendeel: ik voel me opgesloten, ik heb het benauwd en mijn ademhaling zit hoog in mijn keel.

Zoals ik het zelf omschrijf, zit ik nu in ‘fase 2’ van mijn burnout. De ergste fysieke verschijnselen van de eerste fase zijn verminderd, ik kan weer naar de supermarkt zonder boodschappenlijstje en ik kan zelfs een glas wijn drinken zonder dat het zweet me uitbreekt. Heel voorzichtig durf ik weer vooruit te kijken en over de toekomst na te denken. Ik dacht daarom dat deze vakantie als geroepen kwam; twee weken ontspannen en helemaal niets doen, dan zou ik ongetwijfeld vanzelf het licht zien en bij thuiskomst knopen kunnen gaan doorhakken. Nou, niet dus. Ik heb mezelf weer eens te hoge verwachtingen opgelegd, ik heb te veel van mezelf gevraagd en daardoor sta ik nu hyperventilerend op een van de mooiste plekjes in Italië.

bedrijfsarts carolijn italie

carolijn

 

Waar ik met een sprankje hoop richting het zuiden afreisde, kom ik gesloopt en radeloos terug in Nederland. Ik was zo trots op mezelf, ik was mezelf stapje voor stapje uit dat diepe, donkere gat aan het trekken maar daar ben ik nu weer heel hard ingedonderd. En tot overmaat van ramp staat er ook nog eens een gesprek met de bedrijfsarts op de planning.

Tijdens ons gesprek vertel ik hem hoe de afgelopen weken zijn gegaan. Dat het beter ging, dat ik heel veel vooruitgang zag, maar dat ik nu helaas een terugval heb ervaren. Toch ben ik blij dat ik heb gezien dat het weer even goed ging, daar probeer ik me aan vast te houden maar ik ben het nu helaas even kwijt. Hij heeft er geen oren naar. “Je zit nu al wel een tijdje thuis hè? Je klachten zijn wel heel erg gerelateerd aan je werkgever. Bij anderen met een vergelijkbaar verhaal, gaat het herstel veel sneller. Anderen die in jouw situatie zaten en die zijn gestopt, voelden zich onmiddellijk weer beter.” Bij elk woord dat hij uitspreekt, voel ik mijn zelfvertrouwen en hoop afbrokkelen. Het voelt alsof deze man mij eigenhandig van die Italiaanse heuvel de afgrond in trapt. In plaats van dat hij begrijpt dat hij nu beter kan stoppen met praten, doet hij er nog een schepje bovenop. Mijn ogen beginnen te branden en de tranen stromen over mijn wangen. “Zie je nu wel hoeveel het met je doet Carolijn?”

carolijn braeken

column bedrijfsarts carolijn

 

Na afloop van het gesprek loop ik naar het toilet. Trillend gooi ik een plens water in mijn gezicht. Mijn huid is dan weliswaar gebruind, ik zie hoe daaronder het bloed is weggetrokken. Heeft deze bedrijfsarts gelijk? Moet ik de lift omhoog pakken naar de HR-afdeling? Nee, ik ben ziek. Ik ben met mijn herstel bezig. Dit is niet het moment om zulke knopen door te hakken. Denk aan jezelf. Zijn stem blijft door mijn hoofd spoken. Twijfelend loop ik naar de lift. Ik ga verder aan mijn herstel werken. Het ging zo goed, en dat komt wel weer terug. Bij de lift druk ik op het knopje naar beneden. Ik stop zijn stem weg en besluit bij thuiskomst meteen nieuwe afspraken te maken met mijn psycholoog, arbeidscoach en fysiotherapeut. Ik pak mijn telefoon en whatsapp die ene vriendin die gespecialiseerd is in arbeidsrecht. Als hier zich niemand bekommert om mijn gezondheid en herstel, dan doe ik het zelf wel.

Lees hier alle artikelen van Carolijn.

Fotografie: Carolijn Braeken (@bycarolijn)