Column Carolijn: De Perikelen Van Een Freelancer

In het dagelijks leven kom ik regelmatig dingen tegen die ik ook zou willen kunnen. Zonder handen fietsen bijvoorbeeld, of van muggenbulten afblijven. Ook hoog op het lijstje: om 6 uur ’s ochtends opstaan om te sporten. Maar waar ik in deze fase in mijn leven het meest jaloers op ben, zijn mensen die het freelance leven perfect onder de knie lijken te hebben en met hun MacBookje voor zich urenlang in een drukke koffietent kunnen werken. Zonder afgeleid te worden en zonder vroegtijdig huiswaarts te keren. Wat ik ook doe, dat lukt mij niet.

Geloof me, ik heb het meerdere malen geprobeerd. Maar het eindigt altijd in een fiasco. Het begint al met de voorbereiding. Wat neem je mee? Opladers natuurlijk, van telefoon en laptop. Een koptelefoon. Mijn camera ook, zodat ik tussendoor nog wat foto’s zou kunnen maken en bewerken. Een notitieblok en een volle etui, met daarin een markeerstift, pen, potlood en gum (en van alles een reserve). Een tasje met make-up, want door al dat gezwoeg straks loopt alles uit en je weet maar nooit wie je tegenkomt. Een flesje water zodat ik niet op en neer hoef te lopen naar de bar, een Liga Evergreen voor het geval dat, een doosje paracetamol (zonder ga ik sowieso nooit de deur uit) en niet te vergeten mijn agenda, die ik echter wel altijd vergeet.

Amsterdam Carolijn

Met een overvolle fietskrat slinger ik vervolgens naar een zorgvuldig uitgekozen (lees: Instagramproof) koffietent, waar hopelijk nog een plaatsje in de buurt van een stopcontact vrij is. Eenmaal uitgepakt (laptop open, pennen keurig naast elkaar, notitieblok ernaast) en na de eerste cappuccino achter de kiezen, is het zo ver. Het begin van een productieve dag. Waar begin ik? Op zoek naar inspiratie kijk ik om me heen. Het meisje naast me zit op Facebook te scrollen. Zonder dat ik het door heb kijk ik 10 minuten lang mee op haar scherm en weet ik waar haar beste vriendin momenteel op vakantie is, dat ze een crush heeft op iemand die duidelijk al bezet is en naar welk feestje ze vrijdagavond gaat. Een half uur later heb ik nog steeds niets nuttigs gedaan, maar heb ik wel die ene ongemakkelijke koffiedate in de hoek van de ruimte geobserveerd (tip: begin eerste dates altijd met alcohol. Altijd.) en de twee gasten tegenover me boze blikken toegeworpen omdat ze te veel geluid maken.

Als ik eindelijk mezelf zo ver heb gekregen Word te openen, begint het volgende dilemma. Ik moet plassen. Maar waar laat ik al m’n spullen? Iedereen laat altijd z’n Macbook met een gerust hart onbewaakt achter, maar daarvoor sta ik iets te argwanend tegenover mijn medemens. Dus wordt alles weer ingepakt en prop ik mezelf met al mijn spullen in het wc-hokje. Eenmaal terug doet een nieuwe uitdaging zich voor. De bediening is nu al meerdere malen langsgekomen om te vragen of ik nog iets wil en ik voel me opgejaagd. Tijd om weer iets te bestellen. Over mijn toegestane dagelijkse cafeïne inname ben ik al ver heen, water vind ik zonde om te bestellen en van thee moet ik plassen. Dan maar een smoothie of een ander gezond sapje, in de hoop dat ik daar wat energie van krijg. Uiteindelijk lukt het me om Instagram bij te werken en een halve blogpost te schrijven, voordat de vier uur om is en het tijd is om naar huis te gaan en puppy Frits uit te laten.

amsterdam carolijn

Terwijl we ons gebruikelijke rondje lopen, merk ik hoe gefrustreerd ik ben dat de dag alweer bijna om is en ik voor mijn gevoel nog niets heb gedaan. Ik ben me ervan bewust dat het goed zou zijn als ik me nu mindfull zou richten op mijn hond die naast me loopt, de geluiden die ik om me heen hoor en geniet van de blauwe lucht boven me. Maar dat lukt me niet. Mijn hoofd stroomt over van de creativiteit, maar het komt er niet uit. In plaats daarvan wordt mijn lichaam onrustig en baal ik van mezelf. Misschien is dit het resultaat van jarenlang mijn creatieve kant onderdrukt te hebben. Ik weet het niet. Aan de doorgewinterde freelancers die zich herkennen in de eerste alinea: alle tips zijn welkom.

Lees alle columns van Carolijn hier.

Foto’s: Instagram Carolijn (en die is mooi!)