Column Carolijn: de Amsterdamse koelbox

Eindelijk, de donkere winter is achter de rug. Waar ik in Brabant vroeger aan de ronddartelende lammetjes kon zien dat het zover was, krijg ik tegenwoordig als stadsmeisje via hele andere wegen de eerste tekenen dat het tijd is om de wintergarderobe op te bergen. Roze bloesembomen vullen mijn Instagramfeed en ook de eerste strandfoto’s zijn gespot (aan beide heb ik me inmiddels ook zelf schuldig gemaakt). Maar er is één verschijnsel waardoor ik ieder jaar pas zeker weet dat de lente is aangebroken: de terugkeer van de Amsterdamse koelbox.

Naast grachten, coffeeshops en de al eerder beschreven fietsperikelen, is het parkgedrag van de locals een echt Amsterdams handelsmerk. Ik kan me de dag dat ik hiermee voor het eerst kennis maakte nog glashelder herinneren. Het was een warme zomerdag, twee jaar geleden. Zo’n dag waarop je in een overvolle stad eigenlijk niets anders kunt doen dan puffend afdalen naar het dichtstbijzijnde park en hopen dat er ergens nog een plekje vrij is.

carolijn

Nietsvermoedend fietste ik het Vondelpark binnen, met in de fietskrat een bakje witte druiven, een literfles water en een oud strandlaken. Ik kon niet weten dat die middag mijn fascinatie voor de Amsterdamse koelbox geboren zou worden. Letterlijk elke grasspriet van het park was bezet door kleurrijke dekentjes, waarop Amsterdamse families gevestigd waren alsof ze in hun eigen achtertuin (die ze niet hebben) lagen, afgeschermd door een schutting van koelboxen en kinderwagens.

Gefascineerd heb ik mijn handdoekje naast zo’n nederzetting gelegd en eenmaal dichterbij werd mij meteen een blik gegund in een van de boxen. Een wereld ging voor me open: bakjes verse krabsalade, tapenade van de traiteur, speltbroden en doosjes sushi kwamen tevoorschijn. Een verborgen compartiment werd geopend, met daarin gekoelde prosecco voor haar en speciaal biertjes voor hem. De rest van de middag heb ik niets anders gedaan dan het tafereel gefascineerd geobserveerd vanachter mijn donkere zonnebril. De voorbereiding, uitvoering en afronding van deze parksessies bleken bewonderenswaardig te zijn.

carolijn

Begrijp me niet verkeerd, als er bij ons vroeger een uitje op het programma stond werden ook de nodige voorbereidingen getroffen. De auto werd volgeladen met pakjes appelsap, eierkoeken en een zak met witte en bruine bolletjes belegd met kaas en boterhamworst. Maar wat ik die dag in Amsterdams bekendste park heb gespot, is van een hele andere orde. En inmiddels weet ik dat dit fenomeen zich niet alleen herhaalt op snikhete dagen, maar op elk moment waarop het kwik boven de 15 graden stijgt en de zon zich laat zien.

Natuurlijk begrijp ik dat na een lange, donkere winter elk zonnestraaltje met veel enthousiasme ontvangen wordt en het een verademing is als de krappe stadsappartementjes verruild kunnen worden voor weidse parken waar de kids kunnen rondrennen en de ouders ademruimte hebben. Maar waar ik de koelbox voorheen associeerde met beige stacaravans in Zeeland, zijn het nu hippe Amsterdamse moeders, die met luxe Bugaboo’s rondrijden en kinderen hebben luisterend naar namen als Storm, Splinter en Bliksemschicht.

Voor degenen die het hierboven beschreven fenomeen onbekend voorkomt, let maar eens op de volgende keer dat er een zonnestraaltje te bespeuren is. Voor je het weet prijkt er ook bij jou op het wensenlijstje een hypermoderne koelbox, met ultratherm isolatie, LED-verlichting en vergrendelbare wieltjes. Bij mij staat er in ieder geval zeer binnenkort een tripje naar de kampeerspecialist op het programma.

Lees hier alle columns van Carolijn.