Column Carolijn: crop tops en latte art

Zo’n carrièreswitch van corporate advocate naar freelance creative brengt heel wat veranderingen met zich mee. Niet alleen heb ik de afgelopen twee maanden meer interessante mensen ontmoet dan in de anderhalf jaar dat ik op de Zuidas heb rondgelopen en is de zeurende pijn in mijn nek en spieren verdwenen, ook mijn garderobe heeft de nodige veranderingen ondergaan.

Lees ook: Carolijn’s laatste secondes als advocaat.

De dag dat ik mijn ontslag heb ingediend, heb ik meteen mijn kledingkast aangepakt. De collectie identiteitsloze zwarte jurkjes heb ik zonder enige aarzeling in de zak van Max gepleurd en dat blousje waarmee ik altijd ongevraagde aandacht kreeg van die ene getrouwde senior-medewerker heeft een enkeltje kringloopwinkel gehad. Langzaam is mijn garderobe weer een weerspiegeling van mijn persoonlijkheid aan het worden en bij elke aankoop voel ik de oude Carolijn terugkomen. De saaie jurkjes en standaard jasjes hebben plaats gemaakt voor oversized truien, opvallende jumpsuits en hoge taillebroeken. Dat moet ook wel: wil je meetellen in de wereld van creatieve freelancers, dan moet je verrassen met spannende kledingcombinaties. En dat die opvallende outfits onverwachte obstakels met zich meebrengen, is mij onlangs duidelijk geworden.

Al dagen keek ik uit naar een meeting met de PR-dame van een van de hipste hotels in Amsterdam. Met mijn panterprintbroek, crop top en Isabel Marant laarsjes stap ik de lobby binnen. Omdat ik – zoals altijd – véél te vroeg ben, ga ik even naar het toilet. Als ik mijn broek na afloop dicht wil doen, hoor ik een raar geluid. Ik kijk naar beneden en zie tot mijn grote schrik dat ik zojuist de rits van mijn broek kapot heb getrokken. Het ding is niet meer te herstellen en een lange trui om mijn tevoorschijn gekomen ondergoed te verbloemen heb ik niet (zo blijkt maar weer: crop tops zijn eigenlijk nooit een goed idee).

In paniek ren ik het wc-hokje uit en bekijk mezelf in de spiegel. De veiligheidsspeld die toevallig in mijn tas zat houdt de boel slechts gedeeltelijk bij elkaar: mijn broek zit nu weliswaar vast, een groot deel van mijn ondergoed is nog steeds zichtbaar. Aangezien mijn jas nog in de lobby hangt, zit er niets anders op dan met een enorme pokerface de tientallen hipsters en bekende Amsterdammers te trotseren. Met een rood hoofd loop ik het toilet uit, hopend dat niemand ziet dat er beduidend meer bloot te zien is dan ik met dit lookje voor ogen had.

latte art

latte art

Lees ook: kom maar op met dat nieuwe jaar!

Al snel merk ik dat ik me voor niets druk heb gemaakt. Niemand heeft oog voor mijn onthullende outfit: de een is druk bezig een cappuccino op de meest Instagramwaardige manier te fotograferen en de ander zit achter een Macbook geconcentreerd te werken aan een nieuwe blogpost. Waar een dergelijke wardrobe malfunction op de Zuidas breed zou worden uitvergroot en onmiddellijk zou worden verspreid op tientallen groepswhatsapps, bemoeit iedereen zich hier met zijn eigen zaken. Als ik weer bij mijn plek ben aangekomen, slinger ik snel een foto van mijn latte art op Instagram. Wat een oppervlakkig, maar heerlijk wereldje. Enne, die opdracht? Die heb ik met succes binnengehaald.