Column Carolijn: beurtbalkjes en té dure wijn

Ik kom uit een lange lijn trotse, zeurende vrouwen. Of niet zozeer zeurend, dat impliceert dat je ergens urenlang onterecht over zit te mekkeren, inclusief vermoeiend stemmetje. Laten we het ‘met een kritische blik naar de wereld om je heen kijken’ noemen. Overal wordt een ongezouten mening over gegeven en vrijwel niets of niemand blijft gespaard. Ik kan me herinneren hoe ik vroeger als klein meisje samen met mijn zus zat te luisteren hoe mijn moeder, tante en oma om de beurt hun dagelijkse ergernissen aan het bespreken waren. Nog steeds wordt elk samenzijn met deze activiteit ingevuld. Maar nee, zeuren doen we niet en het is ook niet op een kwetsende manier. Er zit altijd een flinke dosis zelfspot in en het eindigt steevast met de slappe lach.

Het is waarschijnlijk deze opvoeding, in combinatie met mijn hoogsensitiviteit, dat ik me extra bewust ben van mijn omgeving. En daarom heb ik weer extra dingen om me over op te winden en aan te ergeren. Een voorbeeld: vorige week was ik boodschappen aan het doen. Daar heb ik sowieso een hekel aan, dus na het verzamelen van alle benodigdheden liep ik met grote passen richting kassa. Vanuit mijn ooghoek zag ik een oudere vrouw aan komen strompelen, die ook al koers had gezet richting mijn kassa. Ik voelde me schuldig omdat ik met mijn jonge benen natuurlijk veel sneller ben en ik vertraagde mijn pas totdat zij mij had ingehaald. Er kon geen bedankje vanaf, ze heeft vervolgens haar boodschappen tergend langzaam tot op de cent nauwkeurig met klein geld betaald en besloot op het laatste moment ook nog eens haar koopzegels te verzilveren. Ik sta dan (weliswaar niet hardop) vloekend en tierend bij de plaatselijke supermarkt, mezelf in te houden omdat ik anders mijn mandje door de winkel slinger.

Lees ook: Tijd voor een nieuwe buitenkant.

Het zijn vooral deze momenten waar mensen geen rekening houden met de wereld om hen heen, die dit effect bij mij veroorzaken. Personen die onderaan de roltrap stil gaan staan. Degene voor je in de rij staat bij de kassa en z’n boodschappen niet doorschuift op de lege band, waardoor jij met je overvolle mandje staat te hannesen (om over het niet plaatsen van het beurtbalkje maar te zwijgen!). Of fietsers die, terwijl jij keurig stopt om hen voorrang te verlenen, zonder enig teken toch maar afslaan. Ik kan er niet tegen en mijn bloed begint te koken. En dat gebeurt niet zelden, maar meerdere keren per dag.
foodhallen
Ik ben me ervan bewust dat ik het met dit gedrag vooral moeilijk maak voor mezelf. Me opwinden over dit soort dingen zorgt ervoor dat mijn lichaam keer op keer een stressgolf ervaart, terwijl de veroorzakers zich heus niet anders zullen gaan gedragen. Dus het roer moet om. Bij mezelf. Het laatste zetje dat ik nodig had, kreeg ik afgelopen weekend van een meneer en een mevrouw die aan onze tafel plaatsnamen in een overvolle Foodhallen in Amsterdam. Hij (gekleed in Burberry trenchcoat) bestelde twee glazen witte wijn bij de (oké, ietwat overprijsde) oesterbar en zij (perfect gekapt, gemanicuurd en ongetwijfeld ook gepedicuurd) kon maar niet ophouden over de prijs. Van de wijn werd niet meer genoten en ik had weer iets nieuws om me aan te ergeren: mensen die zich onnodig opwinden.
gin tonic

Twee, vrijwel ergernisvrije, dagen later voel ik me inderdaad al een stukje relaxter, ik heb zelfs een groepje blowende toeristen de weg naar het juiste museum gewezen. Toch voel ik me een tikkende tijdbom, ik voel het borrelen en de druk neemt toe. Tijd om even met mijn moeder te bellen en morgen bij mijn zus langs te gaan. Ach, ik word er vast wel beter in, maar ik stel het volgende bezoekje aan de supermarkt nog even uit.

Bekijk hier alle columns van Carolijn!